Met Jodymoon op safari door het leven

“Vinden jullie het wel goed?” vroeg Johan. De vraag van Johan was nadrukkelijk een roep om meer respons. Ons publiek zat er zoals te doen gebruikelijk, ingetogen bij. Digna had ons even te voren al eens uitgedaagd om te fluiten, een beetje uit ons dak te gaan. Maar het fluiten of het enthousiaste geschreeuw hebben we verleerd. We houden het bij een warm applaus en op het einde van de avond wordt dat een staande ovatie.

Wat ik echt vond van dat optreden van Jodymoon? Fabuleus, fantastisch, Digna een ware stemkunstenaar!! …voor mij landt dit concert in de top 5 van het Podiumkerkje van de afgelopen 5 jaar.

De fantastische composities en miraculeuze stem van Digna, soms jazzy, dan weer als een mix van tenor, alt en sopraan. Ze blaast je omver, zelfs haar schreeuw naast de microfoon bleef welluidend. En dan de samenzang met Johan, die ongetwijfeld de basis vormt waarop Digna haar vocaal werk breidt … Meesterlijk! Zijn instrumentale begeleiding waarin invloeden van vroeger (synths) en veraf verwerkt zijn (Ravi Shankar) en harmonisch snarenklankspel verbaasde. En dan kom ik op de derde laag, de teksten, een ware safari door het leven!

De nummers

Getriggerd door de flarden die ik op de avond gehoord en verstaan had, heb ik de day after de CD “The Machine” beluisterd en de teksten nageplozen.
📍“These times change it all…our brains running down, no warning call”. De digitale revolutie en de risico’s ervan vormt de kern van het nummer The Machine van Jodymoon. “Stay human” is het verborgen appèl in dit nummer.
📍“The silence of my soul like a soft call”, de zielerust als een zachte lokroep. Je staart naar boven de hemel in, het oneindige heelal. Je bent je bewust van de eenzaamheid, de nietigheid en de kleinheid van je wezen en de grootsheid die je omringt.
📍“A glow of friendship is al that flows, on the waves in which we drown… “: alles van waarde is weerloos, alleen echte vriendschap is waardevol.
📍In “Still runnin’ ” vinden we weer de balans, het evenwicht, de zingeving en het lekker doorgaan met het leven, lichtvoetig en blij…
📍In “Pretty Mind” vallen me 2 zinnetjes op: “Time enough to roast my pretty mind / … no one/I messed it up this time” Over ambitie, slagen en mislukken, blijf proberen! Het ging eindelijk weer eens ergens over in deze teksten. Over onze tijd, wat we in dit digitale tijdperk meemaken, de onrust in ons hoofd, ons jachtige leven en de zucht naar geborgenheid, rust en liefde.

Samengevat

Om kort te gaan, herkenbare menselijke ervaringen, schitterend muzikaal weergegeven en vertolk met buitengewoon bijzondere stemmen …
En op mijn vingers fluiten, dat ga ik weer stiekem oefenen!

CHAPEAU!
Nick Naus